چارچوب جهانی مقابله با کمبود آب در کشاورزی (چکاک)

چارچوب جهانی مقابله با کمبود آب در کشاورزی (چکاک)

کمبود آب یکی از بزرگترین چالش‌های قرن بیست و یکم است. کشاورزی حدود ۷۰ درصد از برداشت آب شیرین جهان را تشکیل می‌دهد. انتظار می‌رود که حوادث شدید و مکرر آب، از جمله خشکسالی و سیل که بر تولیدات کشاورزی تأثیر می‌گذارند، رخ دهد، در حالی که بیشتر شدن دما به رشد تقاضای آب در کشاورزی منجر می‌شود. برداشت آب تقریباً دو برابر نرخ بیشتر شدن جمعیت در قرن گذشته رشد یافته است و انتظار می‌رود تا سال ۲۰۵۰، ۵۰ درصد تقاضای غذا رشد یابد. نیاز مبرمی به رسیدگی به کمبود آب، اکنون و در دهه‌های آینده و تقویت صدای کشاورزی و سیستم‌های غذایی در بخش آب سازمان ملل و فراتر از آن (منطقه‌ای، ملی، محلی)، در حالی که با مصرف‌های رقابتی آب مواجه هستیم، وجود دارد. با تکیه بر توصیه‌های اولین استراتژی چارجوب جهانی کمبود آب در کشاورزی در بازه زمانی 2019-2024، راهبرد به‌روز برای سال‌های 2026-2031 یک مدل کسب‌وکار ترکیبی را اتخاذ می‌کند که ارتباط سیاستی سطح بالا و ارتباط فنی را با هم ترکیب می‌کند تا از اصلاحات بالا به پایین و پایین به بالا، برای تأثیر بیشتر، از یک سو، توسعه سیاست‌های تأثیرگذار و از سوی دیگر، شبکه‌سازی فنی و حمایت از کشاورزان در سطح پایه، پشتیبانی کند. اگرچه پیچیدگی مشکلات مرتبط با آب (خشکسالی، سیل، کیفیت آب، کمبود آب و غیره) به رسمیت شناخته شده است، اما دامنه این استراتژی با توجه به مشکلات خاص مرتبط با کمبود آب که زمانی رخ می‌دهد که تقاضا برای آب شیرین در مواجهه با دگرگونی‌ها اقلیمی از عرضه موجود در زمینه خاص کشاورزی فراتر رود، هدایت می‌شود و تأثیر آن بر امنیت غذایی و تغذیه و سایر جنبه‌ها، مانند تنوع زیستی، مهاجرت و غیره را در نظر می‌گیرد.

به منظور ایجاد سازگاری فوری و مؤثر و ایجاد تاب‌آوری در برابر بحران کمبود آب در کشاورزی در راستای چشم‌انداز، مأموریت و اهداف WASAG، هدف استراتژی برای سال‌های 2026-2031، تصویب شد. این استراتژی که به استراتژی سراسری سازمان ملل متحد در مورد آب و فاضلاب کمک می‌کند، بر چهار رکن یا محرک تغییر زیر استوار است که هر کدام به یک برآیند با خروجی‌ها و فعالیت‌های عمومی تبدیل می‌شوند که باید در سطوح جهانی، منطقه‌ای، ملی یا محلی، بسته به مورد، انجام شوند:

• رکن ۱: تشتابان توسعه سیاست‌ها توسط کشورها برای مقابله با کمبود آب به صورت یکپارچه؛

• رکن ۲: هدایت تحقیقات علمی و نوآوری فنی برای تولید محصولات کشاورزی مبتنی بر آب؛

• رکن ۳: حمایت از مدیریت دانش، ظرفیت‌سازی، آموزش و رشد آگاهی برای مقابله با کمبود آب در تمام سطوح، از ملی تا محلی؛ و

• رکن ۴: تقویت بیشتر شدن منابع مالی برای زیرساخت‌های آب، ایجاد تاب‌آوری، کم شدن خطر بلایا و سایر سرمایه‌گذاری‌ها برای حمایت از کشاورزان در محل.